In India kan A.R. Rahman niet buiten komen zonder handtekeningenjagers ach ter zich aan te krijgen. Toen hij de muziek voor Slumdog Millionaire schreef, had hij al zo'n 130 soundtracks voor Bollywood op zijn naam, waaronder die van Dil Se, Bombay en Lagaan, de drie best verkochte soundtracks in India. 2 Oscars, een Golden Globe en een hitsingle met de Pussycat Dolls - 'Jai Ho' - lat er, wordt hij ook bij ons al vaak herkend. Vooral in Gent, dat vol filmfans loopt als we met hem spreken. Hij is er voor de World Soundtrack Awards: 'heerlijk om eens met alle music boys bijeen te zitten.'

Zelfs in de gezelschap van soundtrackcomponisten is hij de enige aan wie we kunnen vra gen hoe verschillend werken is in Los Angeles of in Mumbai. 'Het leuke aan Indiase films is dat de meeste eigenlijk een soort musicals zijn met populaire liedjes. De soundtrack weerspiegelt ook altijd het thema: muziek voor een liefdesverhaal klinkt anders dan voor een thriller, je kunt je daar als componist weinig grapjes in veroorloven.'

'Anderzijds klagen Indiase collega's bijna nooit dat hun werk verknipt is of naar de achter grond verwezen, zoals in het Westen wel vaak gebeurt. Het is niet zo dat de films rond de liedjes worden gemaakt, zoals jullie vaak denken als je de spectaculaire choreografie ën ziet. De financiering werkt als volgt: eerst brengt de producer twee of drie commercië le liedjes uit. Als die hits worden, worden ze in een film gebruikt. Die kent dan een fantas tische lancering in de bioscoop en de kosten zijn snel gerecupereerd. Mensen komen im mers twee of drie keer om de hits te zien - soms lopen ze de bioscoop ook weer uit zod ra de hits zijn gepasseerd. In Bollywood willen ze chocolade, om het publiek te lokken.'

// foto: aparnasblog

In 2007 schreef hij samen met de componist Craig Armstrong de muziek voor Elizabeth: the Golden Age van Shekhar Kapur. Technisch was dat een makkie: Rahman heeft West erse klassieke muziek gestudeerd. Maar toch was het schrikken, zegt hij. 'De intense ana lyse was verschrikkelijk. Elke noot die je schrijft, wordt gewikt en gewogen. In India resp ecteerden ze mijn beslissingen. Dat deden ze ook al toen ik nog compleet onbekend was, gewoon omdat het daar not done is om de componist in twijfel te trekken. In Groot-Britta nnië schreef ik de muziek en legde ik die voor aan een comité van 10 mensen: Shekhar, iemand van de studio, de muzikaal leider.... ik kreeg dan opmerkingen als “in die scène leidt de melodie te veel af van de actie,. Het was een (frustrerende) ervaring, maar ook een goede, want toen ik dat had overleefd, was ik klaar voor Hollywood.'

Hollywood is ook klaar voor hem, want Rahman heeft ondertussen al de muziek geschrev en voor de komedie Couples retreat, die in maart in de zalen komt, en werkt er nog aan tien andere projecten. 'Ik heb de aandachtsspanne van een kleine kind: ik ben alles met een beu. Na een soundtrack wil ik popmuziek maken, na een westerse film een musical enzovoort.'

Slappe kopie
De recente toenadering tussen Hollywood en Bollywood heeft veel met geld te maken. 'De televisie heeft veel veranderd in India: mensen gaan minder naar de bioscoop en ku nnen films uit de hele wereld zien. We zijn vrij bruusk uit ons isolement gehaald. Dat ver plicht je om na te denken over wat typisch Indiaas is. Wie wil immers nog een slappe kop ie van Westerse muziek, als het echte ding overal te koop is? En de crisis heeft onze Boll ywood nog meer klappen gegeven: alleen grote spektakelfilms en zware drama's lopen op dit moment in de zalen.'

Voor hem maakt het niet zoveel uit: hij kan op dit moment kiezen. In India heeft hij een grote hit te pakken met 'Chiggy wiggy', uit de film Blue, gezongen door Kylie Minogue. 'Het is een mix van popmuziek, Hindipop en bhangra.' Zou hij ook niet samenwerken met Michael Jackson, waarmee hij tien jaar geleden ook al op een podium stond, in München? 'Dat was de bedoeling, omdat ik Michael in 1999 niet echt had ontmoet. Ik heb pas in de week van de Oscars dit jaar uitgebreid met hem gesproken. Hij wilde met mij een plaat maken met klassieke muziek. De eerste stukken klonken geweldig. Zijn dood was een he le grote schok.' Maar hij troost zich met het rockgroepje waarin hij samen met ene Mick Jagger speelt. 'Mick zingt backing vocals voor mij. Stel je voor.'