Het begon met gebarentaal bij de thee en na een paar weken nam ze een cade autje voor me mee: een pakje met van die rode stippen die je op je voorhoofd kunt plakken. Ik leer haar Engels, zij leert mij Hindi en een paar weken geled en vroeg ze of ik mee wilde naar haar huis. Nu hangt er aan elke normale wijk in India ook een sloppenwijk waar het personeel van de rijken woont en onze sloppenwijk begint achter de tempel.

We moesten ongeveer tien minuten lopen, over open riolen, langs wiebelige hutjes en tus sen honderden kinderen op blote voeten door. Sunita had mazzel zei ze toen we bij haar huisje aankwamen en ze wees naar de pomp die een paar meter verderop stond. Het ding doet het slechts een paar uur per dag, maar ze hoeft tenminste niet zo ver te lopen met haar emmers. Ze was ook trots op het huisje zelf. De muren waren van baksteen en er stonden een paar lege conservenblikjes met planten en bloemen naast de deur. Binn en hadden ze één bed en daar lag haar echtgenoot op. Een lamzak die niet werkt en veel drinkt.

Sunita zorgt dat hij, hun vijf kinderen en zijn vader, die allemaal in dat ene hokje wonen, elke dag iets te eten hebben. Ze had zich de afgelopen weken zorgen gemaakt, zegt Suni ta terwijl ze een kop thee aanpakt. Elke dag was ze naar ons huis gekomen en elke dag weer werd er niet opengedaan. Wat hadden we in vredesnaam uitgespookt? Met de krant en van 12 september in de hand probeer ik in mijn krakkemikkige Hindi uit te leggen wat er is gebeurd.

Het nieuws was bij haar nog niet bekend maar de boodschap kwam wel over, geloof ik. En terwijl we thee drinken vertelt Sunita wat er allemaal met haar is gebeurd. Een paar dagen geleden liep ze naar huis en zag achter de tempel niets dan een grote, lege vlak te. Er stonden mensen te schreeuwen (en te huilen) maar de politie hield de meute op af stand. Heel even keek ze verdoofd naar de leegte achter prikkeldraad - een vlakte waar die morgen, toen ze van huis ging, nog een hele wijk stond - daarna ging ze in paniek op zoek naar haar kinderen.

// foto: Wadala Slums

'Er wordt een parkeerterrein aangelegd', zegt Sunita schor. 'Dus onze huizen moesten weg.' Ze heeft niets meer. Geen bakstenen muren, geen conservenblikjes met bloemen. Geen kleding, geen emmers. Geen bed en geen dekens. Toen de bulldozers kwamen was haar echtgenoot te dronken om een paar spullen bij elkaar te graaien en het enige dat Sunita nu nog heeft, zijn de kleren die ze die dag aan had.

In India zijn miljoenen mensen als Sunita en als je er woont leer je je er echt voor af te sluiten. Je lacht naar een kind en je geeft een muntstuk aan een oude man zonder ben en, maar daarna ga je verder want als je er te veel bij gaat nadenken word je stapelgek. Geen van mijn Indiase vrienden aan wie ik het verhaal vertelde begreep waar ik me druk over maakte. 'Zo ga je toch niet met mensen om?', vroeg ik hen. 'Stel je toch eens voor: je komt thuis en je hele straat is verdwenen. Al je spullen. Je herinneringen. Je veil igheid.' Maar dat werkt volgens hen bij 'dit soort mensen' heel anders. Ze kunnen nu een maal niet met bezit omgaan, was hun koele reactie.

Ook onze huisbaas wilde niet helpen. Wij moesten weer naar Pakistan, maar Sunita mag niet in ons lege huis slapen want 'dat soort mensen zijn geen echte mensen. En als ik merk dat zij er toch verblijven, verscheur ik jullie contract.'