“You close your eyes and hope that this is just your imagination.” Dit zijn de magische woorden van Michael Jackson uit het nummer Thriller, woorden die me tot op de dag van vandaag weten te inspireren. De lichten worden gedimd, het publiek ineens een stuk stiller. De ouderwetse klassieke muziek begint en iedereen denkt, ‘wat is dit? ik kom voor een modeshow?’

De eerste modellen beginnen op te komen, verbaasde blikken doen hun ronde en dan valt het kwartje. Dit is niet zomaar een show. Vol verbazing en nieuwsgierigheid wordt er gekeken naar een show van de 21-jarige Sadhana Lila; columnist, zangeres en modeont werpster (winnares ‘meest originele show’ van designcontest Walk of Fame 2008).

Waarom geen housemuziek? Waarom geen moderne funky kleding? Waarom zo anders? Omdat ik het zat ben! Steeds dezelfde dingen. Ik heb er genoeg van. Niet weer een show die ik eerder heb gezien. Niet weer een show die ik kan voorspellen. Niet weer! Ik haat eentonigheid. Een show moet keer op keer vernieuwend zijn. Het moet pakkend en inter essant zijn. Het moet zich onderscheiden van de rest. Welkom in de prachtige wereld van angst, waanzin, theater, emotie, illusie en fantasie. Niks is er onmogelijk. Je bent uitgeno digd om te kijken naar een scène die zich in mijn hoofd afspeelt. Het duurt maar even, maar het zal je blijven achtervolgen.

// foto:

Ik heb altijd al van horror gehouden. Ik was een jaar of vier en ik wilde niets liever dan een goodguy doll genaamd ‘Chuckie’ uit de film Childs Play hebben. Ik werd dan ook echt door heel de familie Chuckie genoemd. Iedereen wist en weet het. Het geeft me vol doening omdat ik het zie als het onmogelijke mogelijk maken.

Je kan datgene uit je hoofd omzetten tot iets echts. Het is dan wel in scéne gezet en geac teerd, maar het gaat mij om het artistieke en creatieve gedeelte. Het totaalplaatje. Soms is het best schokkerend. Als het maar iets met je doet, en dat kan met zo een belevenis haast niet mis gaan. ‘Hoe kom je er in hemelsnaam op?’ ‘Hoe heb je dat gedaan?’ ‘Zoek je nog modellen?’; zo luiden de reacties.
 
Shows? Ik kan er geen genoeg van krijgen. Wel komt er veel werk bij kijken. Je begint met een concept in je hoofd die je uitwerkt op papier. Daarna ga je ontwerpen schetsen, collages maken, stoffen en fournituren zoeken, patronen maken, proefmodellen maken, de kleding in elkaar zetten, modellen zoeken, de kleding afpassen op modellen en dan negen van de tien keer de kleding uit elkaar halen of aanpassen zodat het uiteindelijk perfect op het model past. Daarna de modellen informeren, muziek kiezen, showchoreo grafie verzinnen, de modellen trainen, make up en haar plan maken, rekening houden met modellen, visagistes en kappers die kunnen uitvallen, reclame maken, en dan uitein delijk na alle stress en zenuwen KNALLEN ON STAGE.