Welkom in Mumbai, de stad waar het allemaal gebeurt. New Delhi mag dan de hoofdstad van India zijn maar hier, in het kloppende hart van de economie en de filmindustrie, worden dromen waargemaakt en komen ze op een wrede ma nier weer aan hun einde. Miljoenen mensen zijn hier gekomen in de hoop een beter leven te vinden en de meesten wonen in smerige hutjes die tezamen de grootste (sloppen)wijk van Azië vormen. Maar tegelijkertijd gaat Mumbai er prat op dat de stad meer miljonairs telt dan Manhattan - en de prijs van appar tementen is hier ook twaalf procent hoger.

De rijken hebben hier, in tegenstelling tot andere Indiase steden, genoeg mogelijkheden om zichzelf bezig te houden. Zo zijn er meer winkelcentra dan een mens in een heel lev en kan bezoeken, heeft elke wijk een paar fantastische restaurants en is het nachtleven hard en goed. 'Als je denkt dat het allemaal wel gezien hebt, maar je bent nog nooit in Bombay geweest, vergeet het dan maar,' grijnst Sai. 'Ik ken New York, Londen, Amster dam en Sydney maar wat hier gebeurt, is onbeschrijfelijk. Er is veel seks, veel drugs en de mensen hebben een ongelofelijk uithoudingsvermogen. Ze feesten nu tot vroeg in de morgen, rijden naar huis, nemen een douche en gaan naar hun werk. En de volgende av ond zijn ze er weer bij - zeven dagen per week.'

// foto: gstreetjournal.com

Vandaag is het maandag en inderdaad, het restaurant waar de sportwagen door de chauf feur wordt geparkeerd zit stampvol. We zijn in Juhu, het Beverly Hills van Bollywood, waar Indiase filmsterren en producers voor een godsvermogen een huis aan zee hebben gekocht. De man die ongewilde gasten aan de deur moet tegenhouden buigt als een knip mes voor Sai. 'Wat hebben we u lang niet gezien. Heeft u gereserveerd? Nee? Nou ja, voor u hebben we altijd wel een tafel.' En met een knipoog worden we overgedragen aan de ober die ons naar een tafeltje in de tuin leidt.

Boven een glas wijn en gebraden eendenborstfilet vertelt Sai over zichzelf. Ze is als jong meisje met haar ouders naar Australië vertrokken, daar een paar jaar geleden getrouwd met een of andere miljonair ('je zou mijn trouwring moeten zien: een bloedrode robijn met zeven grote diamanten') en keerde een paar maanden geleden terug naar India om haar geluk in 'de industrie' te beproeven.

'Ik verveelde me,' zo luidt de verklaring van de 26-jarige die overigens haar MBA heeft gehaald en nu werkt aan haar doctoraat in Business Administration. Het leven in Mumbai bevalt haar matig. 'Het is een keiharde wereld. Er zijn geen modellenbureaus, dus ik moet al mijn contacten zelf leggen. Als mensen je niet aardig vinden, krijg je geen werk. En voor de concurrentie is roddelen over mijn gedrag mijn uiterlijk een ware overlevings strategie.' Ze lijkt zich wel te redden. Sai praat graag over de boeken van Gore Vidal of V.S. Naipaul en schakelt moeiteloos over op jurkjes en schoenen zodra er iemand uit het wereldje bij komt staan.

Over dat (keiharde) nachtleven van Mumbai heeft ze niets teveel gezegd. Kort samengev at: op maandag zakken we tot drie uur door in restaurant en bar Rain. Op dinsdag kiezen we een van de drie feesten waar ze voor is uitgenodigd - maar daar krijgt Sai ruzie met een ander modelletje. Op woensdag belanden we in een nachtclub waar de sfeer (en het publiek) nog het beste te vergelijken is met een concert van de Spice Girls en op donder dag loopt Sai een show voor het warenhuis Roopam waarna er tot diep in de nacht wordt doorgezopen. En het weekeinde moet nog beginnen. Maar ik haak af.